Toen Octave Maus, secretaris en spilfiguur van de avant-gardebeweging Les XX rond 1905 de eerste doeken van de ‘fauves' zag, besefte hij het laatste uur van het neo-impressionisme had geslagen: de nieuwe eeuw zou een uitbarsting zijn van zuivere kleuren en klanken. Het uur van artistieke beeldenstormers als Rik Wouters en Ferdinand Schirren was in aantocht. Van die laatste loopt tussen 22/11 en 4/03/12 een mooie overzichtstentoonstelling in de Koninklijke Musea voor Schone Kunsten.

Rond de eeuwisseling lag in Brussel een jonge beeldhouwer met zichzelf overhoop. Ferdinand Schirren (1872-1944), geboren in Antwerpen in een joods gezin uit Odessa, leerde het vak op de Brusselse academie en maakte fraai werk dat behoorlijk modern aandeed. Het moest vliegensvlug gaan - de koorts van het scheppen bracht kleine meesterwerken voort. Later sloeg de twijfel toe: Schirrens spontane zoeken en spelen met de vorm maakte plaats voor lang en ingehouden tobben. Alles moest juister zijn, gladder, trager. De ‘bewegende beelden' verstarden. Na de eeuwwisseling kwam de jongeman niet meer aan beeldhouwen toe. Hij vernietigde vele werken en schilderde hooguit nog een handvol impressionistische doeken. En dan trok hij naar Parijs, het avontuur tegemoet.

Schirren dankt zijn plaatsje in onze kunstgeschiedenis vooral aan de reeks aquarellen die hij in 1906 maakte, enkele jaren voor zijn beroemde vriend Rik Wouters zich echt tot het fauvisme bekeerde, de bijzonder kleurrijke nieuwe beweging in de Europese kunst. Schirren liet ongeveer 1.200 werken na. Deze tentoonstelling bevat sculpturen, schilderijen, aquarellen en zwart-wit tekeningen. Met vooral onderwerpen uit het huiselijke leven, een vaak intimistisch oeuvre en etherisch aandoende aquarellen neemt de kunstenaar je mee op een wandeling in zijn tuinen van de verbeelding.

Naar het overzicht van de tentoonstellingen in Brussel.